PRED ČITAOCIMA MONOGRAFIJA FK LOZNICA ČIJI JE AUTOR RADOMIR STANIMIROVIĆ

Godine 1919. počeli su prvi otkucaji fudbalskog damara u Loznici, koje je u rodnom gradu, po povratku u zavičaj sa studija na koledžu u Birmingemu, pokrenuo Milisav Vasić. Tada je ovde počelo fudbalsko odbrojavanje s trajanjem od jednog veka.

LOZNICA (16. januar 2020) – U svetu fudbalska lopta odvajkada se kotrljala na svim meridijanima. Posebno je bila omiljena u srednjem veku u Engleskoj. Upravo tu osnovani su prvi fudbalski klubovi u Šefildu i Kembridžu 1855. godine. Dan početka fudbala u Srbiji je 31. maj 1896, kada je u Beogradu između zidina Kalemegdana i Nebojša kule odigrana prva utakmica u organizaciji gimnastičkog društva „Soko“. Prvi fudbalski klub osnovan je 1901. godine pod imenom „Bačka“ u Subotici. U centralnoj Srbiji dogodila se „Šumadija“ u Kragujevcu 1903. godine.

U Loznici sve je počelo pre jednog veka. Upravo tim povodom poslednjih dana prošle godine promovisana je monografija „Vek FK Loznice“ autora Radomira Stanimirovića, poznatog fudbalskog radnika i funkcionera. Običnom statistikom, sa saradnicima, na suptilan način obradio je decenije u kojima je bilo oko 2700 registrovanih fudbalera, plus brojni treneri, klupski funkcioneri, koji su sebe ugrađivali u fudbalski milje na Lagatoru.

Foto: Privatna kolekcija

Poklon iz Engleske

Dakle, klupko je počelo da se odmotava 1919. godine kada su krenuli prvi otkucaji fudbalskog damara u Loznici. Pokrenuo ih je Milisav Vasić, Lozničanin sa koledža u Birmingemu (Engleska). Dolaskom u zavičaj, iz kolevke fudbala poneo je najlepši suvenir – fudbalsku loptu. Od tada je počelo fudbalsko odbrojavanje kraj Drine, s trajanjem od jednog veka.

Mada nema zvaničnih pisanih tragova o formiranju lozničkog sportskog društva „Gučevo“, prema pojedinim hroničarima, utvrđeno je da je LSK „Gučevo“ formiran u drugoj polovini 1919. godine. Klub su osnovali trgovci i zanatlije, na inicijativu đaka i studenata.

Prema istraživanjima, prvi predsednik bio je Tihomir Reljić Binja, trgovac, članovi Upravnog odbora: Stevan Hristić, apotekar, Mika Jeftić, učitelj, Drago Urošević, trgovac, Živko Đukanović, pravnik, Živan Radosavljević, pravnik, Živko Tomić, kafedžija, Marjan Katić, trgovac, Vlastimir Ilić, prosvetni radnik, Milorad Petković, obućar, i Vladimir Radivojević, trgovac.

Utakmice za vašare

U periodu između Prvog i Drugog svetskog rata fudbal u lozničkom kraju nije bio razvijen kao u Šapcu, Požarevcu, Smederevu… Za razliku od Loznice, oni su imali svoje lige, dok su klubovi iz Loznice i okoline igrali samo prijateljske utakmice nedeljom ili u vreme vašara, kada je bilo „crveno slovo“. Najčešći protivnici bili su klubovi iz Zvornika, Janje, Bijeljine, Šapca i Valjeva.

Prvo igralište LSK „Gučeva“ bilo je na Lagatoru, preko puta stare železničke stanice (sadašnja Pocerska ulica), kasnije se prešlo kod Sokolane. Igralište nije bilo ograđeno, a stative su bile od primitivnih motki. Ono se istovremeno koristilo kao vašarište za Vidovdan i Gospojinu.

Ratne aktivnosti

Za vreme Drugog svetskog rata u Loznici su polovinom 1942. godine na temelju predratnog LSK-a formirana dva nova kluba – LSK „Trgovački“ i LSK „Srbadija“. Prvi su formirali trgovci i zanatlije iz Loznice. Za predsednika je izabran Pavle Avramović, trgovac i predratni fudbaler, a za potpredsednike Stanko Đokić, kafedžija, i Rado Jovanović Zubac, trgovac. LSK „Srbadiju“ osnovala je grupa omladinaca i deo igrača predratnog LSK-a uz materijalnu podršku opštine i nemačke kompanije „Antimon“. Osnivanje LSK „Srbadije“ podržale su i nemačke okupacione vlasti, zahvaljujući činjenici da je preduzeće a. d. „Antimon“ bilo pre i za vreme rata vlasništvo nemačke kompanije „Montanija“, čiji su rukovodioci bili fudbalski nastrojeni.

U vreme okupacije ova dva loznička kluba bila su aktivna, posebno kroz takmičenje Valjevskog loptačkog saveza. Bombardovanjem Srbije od starne saveznika na Uskrs 1944. godine, sva sportska takmičenja su prekinuta, čime je LSK „Srbadiji“ uskraćeno da se bori za prvaka Srbije, jer se našla u samoj završnici.

Autor: Zoran Janković

Ceo tekst je dostupan u štampanom izdanju „Lozničkog nedeljnika“.